Hunter S. Thompson to jedna z największych osobowości literackich XX wieku. W latach 70-tych stał się ikoną kontrkultury dzięki skandalizującej powieści “Lęk i odraza w Las Vegas”, na której podstawie nakręcono równie kultowy film w Polsce promowany pod tytułem “Las Vegas Parano”. “Dziennik rumowy” został napisany przed książką o Raoulu Duke i Doktorze Gonzo. Obie książki zawierają pewne podobieństwa i nic dziwnego, bo ich główni bohaterowie są po części alter ego pisarza i obie zawierają autobiograficzne wątki.
Fabuła “Dziennika rumowego” jest dość prosta. Młody dziennikarz Paul Kemp przyjeżdża na Karaiby aby podjąć pracę w marnej, lokalnej gazecie. Redakcja to zbiorowiska leniwych i niejednokrotnie dziwnych ludzi, których bardziej od pracy interesuje korzystanie z uroków Puerto Rico, zwłaszcza tych alkoholowych. Leniwa i gorąca atmosfera wyspy sprzyja nawiązywaniu kontaktów seksualnych, a Kempowi wpada w oko piękna dziewczyna kolegi z redakcji…
Z pozoru banalna historyjka, dzięki sposobie narracji i nieskrępowanej wyobraźni Thompsona stała się naprawdę dobrą, męską powieścią. Z zupełnie nieoczekiwanym zakończeniem i dużą ilością rumu.
